Genel

Çocukluk

Çıkmaz sonbaharların
Yağmura aşık çocuklarıydık biz.
Dolduk taştık, yağdık ıslandık.
Avaz avaz bağırdıklarımızdaki kadardık.
Sevinçlerimiz vardı gürül gürül,
Ceplerimize sığmayan hayallerimiz.
Koştukça kanadı dizlerimiz,
Kaçtıkça kovalandık
Ve tükendi masumiyetimiz.
Küçük avuçlarımıza sığmadı gerçeklerimiz.
Damla damla büyüdük
Yağmurdan, göz yaşından ve kandan.
Hepsinden biraz biraz çaldık.
Kapı zillerinden arta kalan zamanlarda.
Çocuktuk, oyunlar oynarken.
Muzip gülüşlerinde haylazlığın,
Büyüdük, oyunlar oynarken.
Arka bahçesinde umursamazlığın.
Sonra, usandık yağmurdan.
Şikayet eder olduk ıslanmaktan.
Ve bir bir kurudu ümitlerimiz.
Büyüdükçe hayata tutunan ellerimiz.
Keşke biz ıslanmaya devam etseydik.
Kuru kalsaydı düşlediklerimiz,
Keşke hiç büyümeseydik,
Keşke hiç büyümeseydik.

Tuğba Koç
Kişisel blogu:
https://aklimdangecenlerr.wordpress.com/

Leave a Reply